İlk dersimiz: Ben.

Hepimiz aslında ne kadar çok seviyoruz kendimizden bahsetmeyi. İş görüşmelerinde "Bize biraz kendinizden bahseder misiniz?" denildiğinde, "Eheh bu aslında en zor soru değil mi?" diye yalandan espriler yapabiliyoruz. Bir ton gözün içine baka baka aynen şu yalanları söylüyoruz: "Kendimden nefret ediyorum!", "Ben bir hiçim!", "Keşke hiç varolmasaydım!"

Bir dönem bu varsayımların hepsinin içinde bulunduysam da, artık hepsinden arındım. Ve çok sevdiğim benliğimden bahsedeceğim bugün.

Çok rengarenk sayılmam. Genellikle siyah, mor, bordo renklerde bir insan olduğumu düşünüyorum. Ruhsal mazoşistim. Emo değilim. Küfür etmeyi severim. Bu hayatta yediğim bir sürü bok var. Çektiğim acıların hepsini zamanında çok ama çok sevdim. Bir dönem yazı yazma, duygularımı ve hayalgücümü kağıda dökme yeteneğim tavana vurmuştu, fakat son bir senedir inanılmaz körelmiş durumdayım. Kelimelerim benden bucak bucak kaçıyorlar, artık sihir yapamıyorum. 

Bedenimi sevmem. Karakterimi severim. Seversem, sevilirsem şımarırım. Kedi gibi olduğumdan, kedileri pek severim. Çoğu zaman mutlu sonlu filmlerden hoşlanmam, klişe mutlu son değilse beğenebilirim. Müzik dinlemeden yazı yazamam. Müzik dinlemeden yaşayamam. Çok hayal kurarım. En çok da müzik dinlerken. Hayal dünyamın içinde yaşayabilseydim, bu dünyada bitkisel yaşama mahkum olmayı ve bir patatese dönüşmeyi memnuniyetle kabul ederdim. Unutkanım, ama bu hayalgücümün aşırı geniş olmasından kaynaklanıyor. Örneğin: benden bir şey yapmam istenmişse dışarı onu yapmaya çıkarım ama kulaklıklarımı kulağıma takıp müzik dinlemeye başladığım anda, gözlerim baktığım yeri görmez ve ben yerime mal mal bakan bir kız bırakarak hayal dünyama geçiş yaparım.

Rengarenk olmayı, sadece 3 renkle sınırlı kalmamayı çok isterdim, ama maalesef Allah'da beni böyle yaratmış, nasip. Narsist değilim, kendime aşık değilim, kendimi kimseden üstün görmüyorum, sadece kendimi seviyorum işte.

Anime çok izlerim. Bir gün Japonya'da yaşayacağım, bunu istemiyorum, bunu biliyorum. Film ve dizi izlemeyi de çok severim. World of Warcraft oynamaya başladım bir sene aradan sonra, onu da çok seviyorum. Aslında beni bir odaya kapatsalar, bana yemek ve su verseler ve tüm teknoloji harikalarını koysalar hayatım boyunca dışarı çıkmadan yaşayabilirim. Zaten dışarı çıkıp gezmeyi pek sevmem, ama arasıra nefes alma ihtiyacı hissettiğimde, aldığım nefes yetmediğinde, rıhtıma inmekten hoşlanıyorum.

Sabah uyandığım gibi kahvaltı masasına oturmaktan nefret ederim. Tekila da sevmem, aromalı alkollü içecekler tercihimdir. Uyumayı çok severim. Sarhoşken yavşak biri olurum, kendimi hissetmem gerekenden çok daha fazla güzel hissederim ama sarhoş halimi sevmem. "Buralardan kaçıp gidesim var..." cümlesi hayatımın belirli dönemlerinde daha fazla dökülür ağzımdan.

Çok çabuk sinirlenirim. Sinirimi kontrol edemiyorum. Sakinleşmem saatleri bulabiliyor. Kızdığımda çok ağır laflar sarfedebiliyorum, karşımdaki insanları kendimden nefret ettirebiliyorum. - Evet anne, teşekkürler, bu özelliğim senin genlerinden geliyor. - Sıcakkanlı bir insanım diyebilirim, herkesle çok rahat iletişim kurabilirim, hatta bazen biraz fazla konuşup geveze damgası yiyebilirim. "Herkes beni sevsin!" isterdim küçükken, artık sikimde değil. Kimi severseniz sevin lan bana ne. Zaten kimsenin beni sevmek zorunda olmadığını kanırta kanırta öğrettiler, sağolun piçler. Neyse. 

Kendimi beğenmişim, bütün sorunları çözebileceğime inanırım, bu konuda özel güçlerim olduğuna inanırım hatta. Bir şey yapıyorsam - bulaşık, yemek, ders, ödev, proje vs. vs. - kesinlikle yardım edilmesinden hoşlanmam, - işte kendimi beğenmişliğim burada devreye giriyor- çünkü kümsenin o işi benim kadar iyi yapamayacağını, yardım edenin de saçmalayacağını, eksik yapacağını düşünürüm. Evet, bu benim kerizliğim. Bırak yardım etsinler mal karı, ne keriz gibi her işe atlıyorsun. Çalışırken aşırı disiplinliyim. Mükemmelliyetçiyim, ki zaten başıma ne geldiyse bu yüzden geldi ağzıma sıçayım. Bok var çünkü. Mükemmel diye bir şey olmadığı halde, mükemmelliyetçi olmak ancak benim gibi sikik zihniyetli birine yakışırdı zaten. Ama sikik zihniyetimi seviyorum... Valla bak.

Değişebileceğim kadar değiştim, kendimi değiştirebileceğim kadar değiştirdim. Karşınızdaki Ilgım'ın son sürümü. Kullanma kılavuzunda herşeyi ayrıntılı yazmıyorum, kullanırken kendiniz keşfedin diye. Hadisene!